... nie mam pomysłu na tytuł...

W Andrzejówce podczas przedostatniego weekendu wrześniowego. Ślicznie wtedy było, a widok z półki skalnej powalający, szczególnie paralotnie na tle bezchmurnego nieba.

Poza tym nie chce mi się więcej pisać, nic się od poprzedniego wpisu nie zmieniło. Może jedynie moja kondycja fizyczna. Jeśli przeżyję 12-stkę w pracy, potem pociąg bądź autobus nocny do Wawy, pobyt w stolicy i powrót, to będę mogła powiedzieć że jestem wybitnie dzielna, wręcz boski heros ( a raczek boska heroska).

Na urodzinach Przekrętu. Z średniej klasy wytrzeszczem, cieniem na powiekach i nawet gliterem na wargach. Ach... sama nie wiem co o sobie myśleć patrząc na to zdjęcie.

Zabawa w dorosłość

Mój tramwaj, zdjęcie autorstwa Sajmona

Wolne, wolne wolne...
Siedzę w domu i odpoczywam, chwilowo... nie dawno skończyłam robić rolady, z których już połowy nie ma, bo Bartosz się rzucił. Chciałam obejrzeć odcinek QAF, ale nie mogę znaleźć tego który chcę zobaczyć - jak umiera ojciec Briana, a ten z tej okazji wybiera się na kręgle (Bri jest symbolem seksu nawet w takich momentach, a może właśnie szczególnie w takich). W pracy jak w pracy, już się przyzwyczaiłam do bólu nóg po 8 godzinach, klimatyzacji która żyje własnym życiem, rażącego oświetlenia, upierdliwych klientek, wszechobecnych moherów oraz innych solarowych klimatów. Bawię się w dorosłość, zarabiam pieniądze (chociaż jeszcze ich nie dostałam), mam mniej czasu na moje małe przyjemności, czytam praktycznie tylko w autobusach i tramwajach. Nie potrafię stwierdzić czy jestem z tego powodu szczęśliwa, ale trzeba przyznać że widmo depresji jest obecnie daleko.

Życie w liczbach

SRK w najnowszym filmie, wygląda trochę jak gwiazda porno. :D

Przytomna w stopniu 50%
Wypoczęta w stopniu 33%
Szczęśliwa w stopniu 61%
Zdrowa psychicznie w stopniu 73%
Wczoraj, a właściwie dziś przeżyłam moją pierwszą inwenturę. Po powrocie do domu, gdy zasnęłam śniły mi się moherowe sweterki, których ilość ciągle się nie zgadzała. Mroczność, co garderoba może zrobić z człowiekiem! Całe szczęście, że nie sprawdzałyśmy stanu dodatków, już sobie wyobrażam sny, gdzie główną rolę grają torebki z krokodyla. Koszmar! Teraz przeżywam chwile samotności, hura! Generalnie od czwartku panuje amok, dopchanie się do komutera graniczy z cudem, a uzewnętrznienie we własnym blogu bez szpiega nad głową osiągnęłam w tym momencie. Zobaczymy kiedy będzie następna szansa, możliwe że wtedy będę już w Magnolii. Te nowe C.H. zapewni mi wszelkie wygody, Empik, Helios, sushi, mexico bar... Robię się za wygodna, ale jakoś chwilowo nie mam siły by z tym walczyć.
Tęsknie za chwilami z Brianem, ale teraz cieszenie się nim bez publiki w tle jest nie możliwe. Zaczął się rok akademicki więc mam nadzieję na poprawę, choć Brian może przegrać z Szaruczkiem.

Solar Company

Etap dziecinności :)

Od poniedziałku regularnie w pracy. Dziś jedynie szkolenie, a poza tym cały czas na popołudnie i do wieczora. Gdy wsiadam już do autobusu to muszę walczyć by nie usnąć. Po 8 godzinach biegania po sklepie, mięciutki fotel to niebezpieczna opcja. Ale nie zawsze stoję, uśmiecham się i kasuję. Wczoraj poważnie zaprzyjaźniłam się z drabiną oraz żelazkiem parowym, a także obleganym różowym krzesełkiem.
Polityka firmy zmusza do pełnego makijażu (nawet nie wiedziałam że to taka strata czasu!), czarnych, eleganckich ubrań i w tym sezonie czerwonych dodatków (na szczęście to mam zapewnione). Jeszcze przez to stanę się dorosła! Koniec z kupowaniem czarnych rzeczy, raczej będę miała szybko dość tej barwy oraz więcej pieniędzy na inne ciuchy.
Człowiek uczy się całe życie, do tej pory nie miałam pojęcia, że istnieją karty chipowe! Zaśmiecę sobie głowę ok 200 kodami kolorów (chwilowo wiem, że czarny to 016, brązowy 015, czerwony 008, reszta przyjdzie z czasem). Dodatkowo opanuję do perfekcji sztukę rozpakowywania kartonów i przerzucania 4000 ubrań.
Dzięki intensywności przestałam cierpieć na bezsenność. Zasypiam jak dziecko i budzę się grzecznie ok 9, z pobudką o 7 nadal jest ciężko, ale to jest nieludzka pora do której nigdy się nie przyzwyczaję. Nawet nie mam czasu na wredność, choć pod koniec dnia aż mnie wykrzywia od bycia miłą i sympatyczną. Jak już zbliżam się do granic wytrzymałości to uciekam na zaplecze lub idę pochodzić po centrum.

Crazy Kiya Re

Zabiegany tydzień.
Co drugi dzień na Bielanach, każdego następnego dnia brakuje kawałka Poltegoru (dla nie poinformowanych niegdyś najwyższego budynku we wro), aż wydaje się niemożliwe że nie długo go nie będzie. Za to Biurowiec Globis rośnie w oczach. Znika dzieło architektury lat 80 XX wieku, za to powstanie Sky Tower, który będzie 2x większy.
Przeżyłam pobieranie krwi oraz badania lekarskie. Przy skłonnościach do omdleń (pięknie to brzmi) automatycznie zostałam położona na kazetkę. Byłam dzielna, ale i tak już po leżałam na niej przez kilka minut. Nie ma jak iść do prywatnej kliniki, żadnych debilnych kolejek, wrzeszczących baboli oraz straty kilkunastu godzin. Wszystko punktualnie, z uśmiechem, gdyby nie to wysysanie krwi to pobyt całkiem przyjemny. Pani doktor w karcie napisała że mam niedowagę, ale co ona wie o przytruciach środkiem na komary. Zresztą lepiej mieć lekką niedowagę niż nadwagę, obojczyki i kości miednicy od dawna mi nie sterczą, więc kobieta przesadza.
W czwartek byłam w pracy, potem musiałam wrócic do zwyczajności, świata bez klimatyzacji i ubrań własnych (ukochanych, ale przyjemnie mieć na sobie satynową spodnicę i jedwabny sweterek). Coś czuję że czas bycia łobuzem powoli się kończy, nadchodzą obcasy i dopasowne spodniczki. Na szczęście na razie jedynie w Solarze.

Chak de India.... Śmiało Indie!!!

Śliczny, ukochany, wspaniały... Aż mi trochę głupio że na jakiś czas o nim zapomniałam i zapałałam uczuciem do klaty "gumowego" Hithrika i młodego Bachchana. Ale z tym już koniec, Szaruk króluje niepodzielnie! Ach, jak on tu pięknie wygląda!!!

"W każdym zespole może być tylko jeden tyran i to jestem JA"
Szaruczek jako charyzmatyczny trener żeńskiej reprezentacji Indii w hokeju na trawie-Kabir Khan. Srebrny medalista, dawny bożyszcze tłumów, kapitan reprezentacji, po przegranym meczu finałowym z Pakistanem (nie strzelił w decydującym momencie karnego) stracił wszystko. Za sprawą dziennikarzy uznany za zdrajcę, wroga narodu. Teraz po 7 latach, 3 miesiacach i 15 dniach (uwielbiam hinduską dokładność) powraca by stworzyć zespół z grupy dziewczyn pochodzących ze wszystkich rejonów Indii. Mimo wielu przeszkód chce wygrać, otrzymać wymarzone złoto.
SRK gra bardzo oszczędnie, brak jego charakterystycznych minek. Pokazuje że bez nich nadal jest genialny. Jest dorosłym mężczyzną po przejściach, który walczy nie o miłość, ale honor i własną reputację. Wydymanie ust, szkliste oczka do tego nie pasują. Nawet zmarszczaka na czole jest jakaś inna, bardziej poważna.

Oto one... banda pochodząca z różnych kultur, mówiąca różnymi językami. Każda była najlepsza w swoim rejonie, a teraz wszystkie muszą zapomnieć o tym i grać dla drużyny i Indii. Bo tak każe trener, a one mimo oporów zaczynają go słuchać. Cudowna jest scena w McDonaldzie, gdy urządzają bójkę, a Szaruk z uśmiechem się im przygląda i je nadal hamburgera. Nawet nie muszę zdradzać jak film się kończy, bo łatwo się tego domyśleć.
Filmie brak scen tanecznych i śpiewania piosenek, generalnie jest mało bolly. Na jakimś bankiecie wszystkie co prawda mają na sobie sari, ale to też tylko dlatego że tak wypada. Sam Szaruk powiedział na tuż przed że najwyżej będzie tańczył ... z kijem hokejowym na boisku. Zresztą elementy taneczne to byłaby przesada, oni grają mecze z różnymi zespołami, gdzie w tym miały się znaleźć bausy? Wątku romantycznego też nie ma. Poza tym nawet nie czujesz tego braku, film jest dobrze zrobiony, a akcja toczy się szybko.

Szaruk w super brylach i jego dziewczynki w Australii. :)

Piątek

Dowspuda 2007

Byłam na południu i wschodzie Wrocławia. Wracając tranwajem do domu mało nie umarłam z bólu, tylko ja wybieram się w podróże (nawet te małe niekiedy są trudne) w najgorszy z możliwych dni w miesiącu. Wniosek: czasem chyba budzę się bez mózgu i dopiero jak boli to zdaję sobie z tego sprawę. Na szczęście jakiś pan zauważył, że nie wyglądam za dobrze i ustąpił mi miejsca, niewiele to pomoglo, ale przynajmniej nie padłam.
Przed chwilą skończyłam zabawę w profesjonalne składanie ubrań (ćwiczyłam na odzieży własnej oraz Magdaleny), zdaje się że mam talent! Aby zabawa nie stała się monotonna właczyłam Kalluri Vaanil, od wczoraj jestem uzależniona! Teraz zrobiłam na znieczulenie mix drinka, już czuję, że pomaga. Ach te lecznicze właściwości anyżówki.
Śnię o arkadii... mojej specyficznej arkadii... mieszance moich ulubionych miejsc we wro i Puszczy. Taka osobista puszczańska nibylandia, przynajmniej sny mam kolorowe, skoro na podwórku szaro.

Lady Dragonfly z Puszczy

Wróciłam z buszu i nie mogę się odnaleźć w rzeczywistości. Jakbym była na innej planecie, innym czasie, a teraz ponownie znalazłam się w normalności. Od jakiegoś momentu przyjeżdżam z aug rozbita na kawałki, i muszę sklejać siebie, tylko ciągle giną gdzieś niektóre elementy. W puszczy wszystko jest jakieś zamglone, trochę nierealne, słowa nabierają dodatkowych znaczeń. Niby tęsknie, ale już w pociągu ( w okolicach Opola) zaczynam się zastanawiać po co jadę, do czego tak tęskniłam. Ciekawe czy gdybym urodziła się gdzie indziej też wiecznie byłabym rozbita, podzielona, rozdwojona?

Jak zostać wróżką?

Jadę do Puszczy. Pobiegam trochę po lesie, wskoczę do jeziora, raczej nie uda się zostać wróżką podobną do jednej z powyżej. Za to te niżej są w moim zasięgu. Biały gorset można kupić wszędzie, a i białe rolki gdzieś się znajdzie lub pomaluje. Z wiankiem też nie powinno być problemu. Zresztą rolki pewnie sobie daruję, kto jeździ w rolkach po puszczy???
A za jakiś czas wrócę do cywilizacji bogata w doświadczenia magiczne. Sama jestem dumna z planu!

Let's hear it for the Boy, let's hear it for my Baby...

Ściągając muzykę z QAF przy okazji na kompie znalazło się to zdjęcie - boskość.
Pod nieobecność Magdy ustawiłam je na pulpicie, czyli cudowność cały czas mi towarzyszy, a właściwie nawet w podwójnej dawce, bo należy dodać muzykę. Niestety większość przebojów nie nadaje się do słuchania w domu, raczej w disco i oczywiście podczas oglądania Briana. Zdaję sobie sprawę, że istnieją fani umpa-umpa, którzy w domu tym bardziej lubią robić sieczkę z mózgu, ale takim osobnikom mówimy zdecydowane nie! Nawet Emmett do nich nie należy. Let's hear it for the Boy, let's hear it for my Baby...
Z braku atrakcji postanowiłam ściąć sobie włosy, nie mogę się pochwalić, że wyszło równo, ale kto się będzie szczegółami przejmował. Zresztą i tak chwilowo na żadną plażę ze złotymi chłopcami się nie wybieram, choć już trzecią noc na desce pływam. Chyba faktycznie potrzebuję wakacji plenerowych, 2 miesiące miejskich wystarczy. Poza tym babka sama po mnie przyjedzie, jak się w najbliższym czasie w Puszczy nie zjawię. Na desce tam nie popływam, nawet jakbym potrafiła, ale może przynajmniej ponurkuję w jeziorze i na pomoście poleżę.

Lipcowe dni i noce

Już po. Skończyło się święto niekomercyjnego kina. Helios nadrabia czas, w grafiku króluje Harry Potter. Mediateka dokonuje niezbędnych napraw, by od września znów podbijać Wrocław. Jedynie na ulicach powiewają jeszcze niebiesko-różowe flagi i Capitol dochodzi do siebie. Nie widać ludzi z karnetami, ale ostatnich uczestników można poznać po charakterystycznych torbach i koszulkach, przekrwionych oczach o nieobecnym spojrzeniu. Powracamy do rzeczywistości, światła, deszczu, wiatru, o których zapomnieliśmy spedzając 10 dni w świecie dużego ekranu i klimatyzacji. Mamy jakby więcej czasu, nie podlegamy kolorowemu grafikowi, w którym z wielkim trudem znajdowało się miejsce na jedzenie i spanie. Zniknął stres czy dostaniemy się na seans, czy wychodząc z sali uda się wejść na inną, czy ponownie czyjaś wielka głowa będzie zasłaniała napisy. Czas wrócić do codzienności i jedynie w gronie sobie podobnych, od czasu do czasu wspominać te dzieła i antydzieła, które najbardziej poruszyły oraz czekać na 17 lipca 2008.

Pochylone nad grafikiem.
Nie będę kryć że odchorowałam tegoroczną imprezę. By móc spać w nocy, zakupiłyśmy sprzęt, który miał wybijać komary męczące dźwiękiem (mnie) i gryzące ( Kasiek). Robactwo wymierało w szybkim tempie, natomiast ja proporcjonalnie wolniej. Dopiero o 6 dniach trucia się doszliśmy czemu tak źle się czuję. Na szczęście pogoda się popsuła, więc komary i tak wyginęły, a ja rozpoczęłam kurację odnowy. Obecnie prawie wróciłam do normy, poza zmniejszoną masą ciała.

Kasiek w kolejce na Hala, "Prostych facetów", będąc ponad godzinę przed seansem stało przed nami jakieś 50 osób. Seans zaczynał się o 15:45, a ja na sali byłam o 15:03. One zbojkotowały szał kolejkowy, ja dzięki biletom byłam jeszcze na "Amatorze" i "Nie ma takiej rzeczy". Jak wychodziło się z jednego filmu to od razu trzeba było wracać do kolejki, która już zakręcała na schodach.

Ostatniego dnia miałam dzień filmów muzycznych, "Control" oraz "Joe Strummer, niepisana przyszłość". Ian Curtis mógłby nigdy się nie narodzić, a i tak film "Control" mógł powstać. Podobał mi się, ale mniej niż Strummer, może dlatego że był na podstawie biografii żony Curtisa, która obiektywna na pewno nie jest i to było niestety widać. Poza tym denerwująca była dosłowność zakończenia. Drugi film to biografia zrobiona w formie teledysku, miłym zaskoczeniem były tłumaczenia piosenek, bo oni tak chamcholą, że właściwie nic się nie rozumie. Obeszło się bez wzruszeń, bo jak tu przeżywać ogładając świetnie zrobiony 120 min teledysk.

"Jestem cyborgiem...", cudowny film w ramach nocnego szaleństwa, jeden z ciekawszych jakie widziałam na festiwalu.

???

Czemu ja to ja??? Czemu akurat muszę być w tym czasie, tej przestrzeni i rzeczywistości???
Czemu nie można zmieniać światów, przenosić się za pomocą myśli, słowa, gestu???
Czemu żyję na planecie z jednym księżycem i słońcem???
Czemu jednorożce i smoki zostały wybite lub nigdy nie istniały???
Czemu chrześcijaństwo i rzymianie musieli podbić świat???
Czemu muszę dorosnąć i stać się odpowiedzialną???
Czemu puszcza jest tak daleko???

ENH

Hal Hartley i jego filmy to furora na tegorocznym festiwalu, aby się dostać na salę w kolejce należy się ustawić najlepiej dwie godziny przed seansem. Moim zdaniem warto, choć nie koniecznie na wszystkie filmy, gdyż większość można ściagnąć. Ale nie ma co ukrywać, że lepiej się ogląda na dużym ekranie, a potem jeszcze uczestniczy w rozmowie z uroczym Amerykaninem. Osobiście mam karnet +10, więc jestem w lepszej sytuacji, wystarczy jak przychodzę 45 min przed filmem. Na razie obejrzałam 4 najstarsze jego dzieła, zdecydowanie dwa najwcześniejsze podobały mi się najbardziej, między innymi dzięki niesamowitej Adrienne Shelly oraz klimatowi amerykańskiego przedmieścia, robotniczym kombinezonom, schyłkowi lat 80-tych i nieporadności, zagubionych bohaterów. W filmach Hartleya cudowne jest że zapamietujesz nawet postacie które pojawiają sie na ekaranie jedynie na chwilę. W piątek wybieram się na jeszcze jeden zrobiony w Islandii w 2001 roku, czyli całkiem nowy. Sam Hal mówi że to film średniowieczny, o potworze, ktory nie może dogadać się z miejscowymi (sam używa angielskiego, a oni islandzkiego!).

"Omkara" bolly wersja "Otella". Wreszcie, dzięki wspaniałemu panowi Gutkowi oraz J. Duszyńskiemu udało się zobaczyc to dzieło, które zebrało wszystkie możliwe hinduskie nagrody. To jedyny film z Mumbaju w tegorocznym festiwalu, ale wybór odpowiedni. Zresztą kino Atom na sierpień przygotowało kolejne filmy, a za dużo bolly to też nie zdrowo. "Omkara" to głównie popis Saifa, który jest wręcz obleśny i odrzucający. Do tej pory oglądałam go w rolach słodkich chłopców, więc szok był tym większy, gdy zobaczyłam go z żółtymi zębami i kulawego. Nawet Szaruk nigdy nie gra takiego skurwiela, zawsze jest jakiś pretekst by mu wybaczyć, a Saif jest całkowicie zły i to z głupiej zazdrości. Za to mąż Kajol, którego nie znosiłam okazał się niezłym ciachem, przynajmniej od brody w dół, on ma chyba dłuższe nogi niż Abhishek! Taki tragiczny Otello, nic tu więcej nie trzeba pisać. Oraz Vivek, jedna z nowych gwiazd bolly, wydoroślał i wygląda zdecydowanie ciekawiej. Największych nigdy nie dorówna, ale miło się na niego patrzy. Są oczywiście postacie kobiece, ale całkiem bezbarwne, Bipashe to chyba tylko zatrudnili by zatańczyła w dwóch piosenkach. Zresztą obok "Naach" to są dwie którymi katuje Stosio.

Taki weekend

Wczoraj w "Atomie" była pierwsza edycja "Hello Bollywood". Podobno teraz raz w miesiącu będzie taki wieczór. Hura!!! Pierwszy film "Anjaam" był z Szarukiem, który bzikuje z nieodwzjamnionej miłości. Jego wybranka zresztą też, gdy traci wszystko co kiedykolwiek kochała zmienia się w boginię zemsty. Generalnie autorzy filmu całkowicie popierają morderstwa, których dokonuje Shivani. Gdy kobiecie zostanie odebrane całe jej szczęśliwe życie, ma ona prawo zemścić się na swych oprawcach, czyli przede wszystkim na szalonym, niepełnosprawnym Szaruku. Oczywiście najpierw doprowadza go pełnej sprawności, a dopiero potem zabija, niesamowita kobieta! W renezjach filmu pisano, że jest mocniejszy od Baazigara, ale dla mnie Szaruk jako mściciel jest bardziej przerażający niż Madhuri, choć akcja z wygryzieniem żył mnie powaliła.
Drugi film to "Naach", czyli taniec, zresztą główny aktor filmu. Nowatorski, nie podobny do innych produkcji bollywoodzkich, a przez to bardzo ciekawy. Antara Mali jest prawdopodobnie zawodową tancerką, bo robi rzeczy nie osiągalne dla przeciętnego śmiertelnika. Abhi stara się jej dotrzymywać tempa, ale jest właściwie jedynie męskim dodatkiem, oczywiście jedynie w sekwencjach tanecznych. Film warto obejrzeć, szczególnie jak ktoś nie przepada za typowym, kiczowatym bolly.

W sobotę pojechałyśmy obejrzeć mecz Polska-Brazylia. Właściwie do tej pory go przeżywam. W autobusie, podczas powrotu do domu, Magda ciągle przypominała, żebym nie płakała. Udało się jedynie dlatego, że w momencie przegranej Brazylii też byłabym załamana. Nie mogę tylko się pogodzić z tym, że Ci nasi durni Polacy wiedząc, że Brazylia ma drugie miejsce w grupie, tak koniecznie musieli wygrać z USA. Trzeba było darować sobie, odpocząć przed półfinałem, grać z Rosją. A tak połowa naszej drużyny już w drugim secie słaniała się na nogach. Choć trzeba im przyznać, że się starali.
Na zdjeciu:
Giba to mój idol nr1 w siatce! Jest niesamowity!

Jedynym bogiem jest chaos

Przeżywam załamanie nerwowe z powodu... sama przed sobą nie mogę się przyznać co je wywołało. Czarna dziura, czarna rozpacz. Może czegoś mnie to doświadczenie nauczy, zobaczymy, ale chwilowo praktycznie nic nie sprawia mi radości i nie widzę światełka na końcu tunelu, czyli jeszcze do końca się nie zbliżam lub tam nic nie czeka... A tak już było spokojnie. Wróciła huśtawka nastrojów i wszechogarniająca niepewność. Starzy znajomi, za którymi nie tęskniłam i miałam cichą nadzieję, że więcej nie zobaczę, ale oni są wierniejsi niż ja.

Tęsknię za bydlątkiem

Śniło mi się moje najukochańsze bydlątko. Przyprowadzili go jacyś ludzie, a on rzucił się na mnie z radości, aż się wywróciłam. Dawno nie byłam taka szczęśliwa, myślałam że zwariuję. On zresztą też, wydawał się nieco większy niż pamiętałam, ale tak samo cudowny i szalony. A potem się obudziłam i prawie popłakałam, że to nie była prawda. Sądziłam, że już pogodziłam z jego stratą, a tu prosze, znów depresja! I to na dodatek zwielokrotniona minionymi latami. Czemu nie ma mojego pieska??? Niewiele istot kochałam tak jak jego. Co tam Szaruk, a nawet Brian Kinney. Bardzo, bardzo mocno tęsknię za psinką. Smutność!!!

Saif...

Ostatnio obejrzałam trzy jego filmy. Tak to już jest jak nie mam nic nowego z Szarukiem, to szukam innych wrażeń, więc przyszła pora na Saifa Ali Khana. Magda twierdzi, że jest gejowaty, a to nie prawda, a nawet jeśli to mi nie przeszkadza. Należy do zdecydowanie lepszych aktorów niż posiadający jedną minę Salman Khan, a także super sprawny Hrithik Roshan. Niestety nie mam możliwości obejrzenia "Omkara", gdzie jest podobno genialny jako zły charakter. Ach, czemu zamknięto napisy.org, jak mam teraz oglądać bolly filmy, przecież nie znam chwilowo hindi, a angole z nieznanych przyczyn nigdy nie tłumaczą piosenek!

Dach nr 2 i polskie zoo

My już na dachu nr 2, Kasiek jeszcze się waha i nadal na niższym poziomie.

Wreszcie byłam większa od reszty, choć przez chwilę, bo potem przyszli Zaleski i Kasiek.
Trochę słońce mnie raziło w ten pochmurny dzień.

Kasiek: "Cudowne zdjęcie, wcale was nie widać" Pewnie mocno się starała by wyszło coś tak genialnego.

Być lemurem choć przez chwilę. Ja mam nawet dziecko lemura, za to Kasiek lepszą gałąź.

Emu, które zupełnie nie jest emo!

Zebry zdecydowanie wyznają najnowsze młodzieżowe trendy. Poza tym dbają o higienę.

Stosio podczas konsultacji z żyrafą, po wspólnej debacie doszły do wniosku, że najlepsza będzie kiecka w żyrafie motywy, zakupiona następnie w nowym pasażu odzieżowym.

Miś niechętnie pozował, ale przecież jestem uparta i zawsze dostaje to co chce, więc się poddał. Grzeczny miś.

"Dzień, w którym przybyły spodki"

"Owego dnia, dnia spodków i zombi,

Dnia dżinów i Ragnaroku, dnia kiedy zerwały się wiatry

I spadły śniegi, a miasta zamieniły się w kryształ, dnia kiedy

Umarły wszystkie rośliny, a plastik się rozpuścił, dnia kiedy
Komputery zwróciły się przeciw nam, pisząc na ekranach, że
Mamy być posłuszni, dnia kiedy

Pijane, otępiałe anioły chwiejnie opuszczały bary,
I zagraly wszystkie londyńskie dzwony, dnia kiedy

Zwierzęta przemówiły do nas po asyryjsku, dnia yeti,
Trzepoczących peleryn i przybycia wehikułu czasu,

Nie zauważyłaś nic z tego, bo
Siedziałaś w swym pokoju i nic nie robiłaś,
Nawet nie czytałaś, o nie, tylko
Wbijałaś wzrok w telefon,
Zastanawiając się, czy zadzwonię."
RZECZY ULOTNE ( CUDA I ZMYŚLENIA) Neil Gaiman

amok & chaos

Energia mnie rozpiera, niestety nie w konstruktywnym znaczeniu. Powinnam się uczyć, sesja za tydzień (!!!), a ja czytam, sprzątam, piorę i biegam po zakupy ( właściwie wszystko jednocześnie). Zaczynam coś robić, a po chwili to rzucam i biorę się za coś innego. Kompletny szał! Po nocach też nie śpię, za gorąco, za głośno. Sąsiedzi urządzili wczoraj o 1 w nocy koncert przy gitarze, jedynie ogniska im brakowało. Repertuar mieli wszechstronny, Nie płacz Ewka-Biały Miś-Czerwony jak cegła-Kocham cię jak Irlandię- Jesteś szalona-Whisky, przy okazji tak fałszowali, że aż bolało. Na koniec oczywiście nie mogli sobie darować techno, puszczonego na całe podwórko. Impreza skończyła się, gdy pojawili się chłopaki z sąsiedztwa swoim niebieskim wozem. To też są geniusze, mają do nas jakieś 300 metrów, ale piechotą nigdy nie przyjdą. Może się boją??? Podobno w okolicy jakiś mafiozo mieszka, żaden na takiego nie wygląda, ale ja się pewnie nie znam.

Specjalnie dla boskiego brata

Mecz Anglia - Brazylia, towarzyski z racji otwarcia najdroższego stadionu na świecie.

Anglia to Bartosza ukochana drużyna, przez którą tyle łez wylał. Okazuje się, że wtedy, w 1998, to oni mieli swój najlepszy czas od lat. Dobrze, że nie jest im tak wierny jak ja Włochom, bo prawdopodobnie przeszedłby załamanie nerwowe.

20:25 Jednym okiem oglądamy mecz Polska - Argentyna w siatkówkę. Emocje żadne, bo nawet jakby Polacy przegrali wszystkie mecze 0:3, a w setach 0:25, 0:25, 0:25 to i tak zagrają w finale. Między innymi dlatego wolimy piłkę nożną.

20:28 Jest i skład Brazylii:
Helton - Daniel Alves, Naldo, Juan, Gilberto - Mineiro, Gilberto Silva, Ronaldinho, Kaka - Robinho, Vagner Love
Jakoś nie możemy się przyzwyczaić, że nie ma Ronaldo. I Cafu. I Roberto Carlosa. I Dungi. Zapędziliśmy się...

20:38 W składzie Anglików nie ma Wayne'a Rooney'a. Napastnik Manchesteru United musi pauzować w środowym spotkaniu eliminacji Euro 2008 z Estonią więc w ogóle nie został powołany. Pewnie nawet nie będzie oglądał meczu.

20:45 Na Canal + właśnie skończyło się 1 na 1 z Tomaszem Kuszczakiem. Na Polsacie Polacy dostają w tyłek od Argentyny.
Niedawno jeden z publicystów "Gazety Sport" powiedział, że za 20 lat Anglicy będą wygrywać już tylko z Polską. Bo nasi piłkarze ciągle będą się ich bać. Na razie Anglicy mają problemy z wygraniem z Macedonią, Izraelem i Andorą.

20:50 Generalnie spotkaliśmy się dziś z powodu Davida Beckhama. Na forum przypomniano bodaj jego najważniejszą bramkę w historii występów w reprezentacji.

20:54 Na Wembley zaczynają od powitań. Nie wiemy z kim się witają, ale jeden pan Anglikom podał rękę, a Brazylijczyków całuje.

20:55 A propos całowania. Przed mundialem w Niemczech na zgrupowaniu Anglików doszło do skandalu, gdy Beckham chciał pocałować Aarona Lennona. Pomocnik Tottenhamu przeraził się i uciekł. - W Realu całowanie jest na porządku dziennym - opowiadał później Beckham.

21:01 Anglicy znowu przypominają jak to w 1966 r. zdobyli na starym Wembley mistrzostwo świata. Przez błąd sędziego Tofika Brachmanowa Anglicy do dziś myślą, że potrafią grać w piłkę.
Tak, to na stadionie owego Tofika Polska gra jutro z Azerbejdżanem.

21:05 Druga minuta i pierwszy błąd Paula Robinsona. Moglibyśmy pożyczyć Anglikom jednego bramkarza, naprawdę.

21:07 Brazylia atakuje, McClaren już krzyczy na swoich piłkarzy.
Wiecie dlaczego Anglia gra dziś z Brazylią? Bo budowa Wembley kosztowała miliard funtów i teraz angielska federacja musi to spłacić więc zaprasza reprezentacje, które sprawia, że Wembley się zapełni. W sierpniu czas na Niemcy. Angielskie brukowce znów będą pisać o rewanżu za II wojnę.

21:12 Rafał Nahorny mówi, że w kadrze Brazylii nie ma Adriano, który jest bez formy. Zastanawiamy się kiedy Adriano ostatnio był w formie. Ktoś w redakcji zauważył, że Beckham już oddycha rękawami.

21:16 Zastanawiamy się, czy aby nie na tym boisku rozstrzygnie się walka o mistrzostwo Hiszpanii. Beckham mógłby na przykład źle potraktować nogi Ronaldinho. A sam Ronaldinho ma więcej możliwości. Mógłby na przykład wsypać pinezki do butów Robinho.

21:24 Nie jest to Big Game. Lampard i Gerrard nie istnieją. A właśnie. Wyobraźcie sobie, że macie dwóch takich pomocników i poważnie mówicie, o tym, że jednego z nich trzeba posadzić na ławie, bo sobie przeszkadzają. A w Anglii tak jest...

21:28 McClaren przeżywa ten mecz tak, jakby walczył o mistrzostwo świata. Może dlatego, że jak przegra z Estonią to zostanie zwolniony.

21:39 Sms od duchowego patrona Z Czuba: Co to za koleś na lewej obronie Albionu?
Odpowiedzieliśmy, że Ashley Cole jest doświadczonym zawodnikiem, wie kiedy symulować kontuzje i teraz siedzi na Bahamah. Wayne Bridge jest mniej doświadczony i zaczął symulować dopiero na zgrupowaniu. Shorey jest niedoświadczony i musiał ślub przełożyć , by przyjechać.

21:43 Ronaldinho chce wygrać mecz samemu. Jeśli ktoś nie widzi - niech uwierzy - nie jest to ciekawy mecz.

22:05 Jest najlepsza sytuacja w meczu! Kaka do Ronaldinho, ten strzela, a Robinson kapitalnie broni!

22:10 Polska wygrała z Argentyną 3:1.

22:20 A Ronaldinho trafia w mur. Przed chwilą Owen na pozycji lewego obrońcy. Po chwili Owen już jako napastnik potknął się o własne nogi. A rzut wolny będzie wykonywał Beckham

22:22 Mineiro nie ma już na boisku. U Anglików jest za to Stewart Downing. Taki Ryan Giggs dla ubogich. Przepraszamy Walijczyka. Downing to Jacek Krzynówek dla ubogich. Przepraszamy Jacka Krzynówka

22:25 Niby dzieje się więcej, ale tempa nadzwyczajnego nie ma. Wszystko jakby na zwolnionych obrotach. Jak w Orange Ekstraklasie

22:27 GOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOLLLLLL. Były kapitan reprezentacji do obecnego i 1:0 dla Anglii!!! Mówiąc normalnie - Beckham z wolnego na głowę Terry'ego i Helton pokonany

22:30 Nie ma już Kaki, jest król strzelców ligi holenderskiej - Alfonso Alves.

22:41 Generalnie można powiedzieć, że jest najlepszy mecz Anglii od.... od bardzo dawna. Może nawet od tego meczu. A jeżeli nie mecz, to na pewno wynik.

22:43 Crouch wziął się za żonglowanie. Chomontek to on nie jest, ale widok to bardzo pocieszny.

22:45 Lampard jak za mundialowych czasów, mocno, niecelnie z 10 metrów nad bramką.
A na Wembley już słychać "God save the queen"

22:47 Powstała koncepcja, że Dunga nie powołuje Cafu, Roberto Carlosa i Ronaldo, bo chce zachować dyscyplinę w zespole. A z tamtymi piłkarzami występował na boisku.

22:49 Zastanawiamy się czy z punktu widzenia reprezentacji Anglii nie lepsza byłaby porażka 0:3. Odszedłby McClaren.
GOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOLLLLLLL. Ściągnął McClaren najlepszych i stracił gola. Strzelcem Diego, po dośrodkowaniu Gilberto.

22:52 Koniec! Dziękujemy, zapraszamy na jutro, na dużo ważniejszy mecz. Może nie z takimi piłkarzami, ale za to z dużo większymi emocjami. Dobranoc

Niby tylko mecz towarzyski, ale na boisku Ronaldinho, Kaka, Lampard i po 10 miesiącach miesiącach przerwy David Beckham. Zapraszamy na powrót najbardziej rozpoznawalnego piłkarza w historii. I najlepszego, obok także wracającego Michaela Owena, angielskiego piłkarza ostatniego dziesięciolecia